Γ Ν Ω Θ Ι        Σ Ε Α Υ Τ Ο Ν

ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙΣ ΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΣΟΥ ΕΑΥΤΟ !

ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΥΠΕΡΒΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ !

ΨΕΥΔΟ-ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ !

Η Αstar Hellas οφείλει το όνομά της στον Έλληνα θεό Τιτάνα του κοσμικού σύμπαντος Αστραίο. Ο Αστραίος είναι προ-δωρικός θεός, γιος του Κρείου και της Ευρυβίας. Υπήρξε διδάσκαλος του θεού Αιόλου, στον οποίο και δίδαξε την τέχνη των ανέμων. Ο ίδιος ο Αστραίος είναι υπεύθυνος για την αρμονία των κοσμικών σφαιρών και των πνοών του Κοσμικού σύμπαντος. Η νέα του δόνηση στην 6η σφαίρα μεταφράζεται από τον ανθρώπινο εγκέφαλο με το όνομα Αστάρ.

Σε αρκετούς δεν είναι γνωστή αυτή η θεότητα. Μέσα όμως στην κοσμική ιεραρχία του σύμπαντος οι θεοί των Ελλήνων, Ολύμπιοι και Τιτάνες, προϋπήρχαν και πριν την εμφάνισή τους όπως εμείς τους γνωρίσαμε μέσα από τις σελίδες της Ελληνικής Μυθολογίας. Πολλοί από τους Τιτάνες εμφανίστηκαν στην Γη, αργότερα, ως ήρωες, καθ' υπόδειξη του Πατέρα Ζευ.

Οι Τιτάνες που επέλεξαν να εμφανιστούν ως ήρωες στην γη είναι εκείνοι που έπραξαν αυτό για να τους επιτραπεί η είσοδος στα Ανώτατα Ολύμπια Πεδία της 6ης σφαίρας. Ο Αστραίος ως προ-δωρική θεότητα επανεμφανίστηκε στην Γη ως ο Αττικός ήρωας ΑΙΑΣ Ο ΤΕΛΑΜΩΝΙΟΣ, βασιλιάς της Σαλαμίνας και εγγονός του βασιλιά της Αίγινας Αιακού, ο οποίος ήταν  γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας.

Προβάλλεται από την 6η σφαίρα στις αναληφθείσες Πλειάδες της 5ης σφαίρας δίπλα στον Ποσειδώνα ως διαγαλαξιακός κυβερνήτης μαζί με τον Αίολο, και συνεργάζεται στενά με τον Άρη, τον Αχιλλέα, τον Μ. Αλέξανδρο, την Αθηνά, τον Ερμή και φυσικά με τον Απόλλωνα. Έχει άμεση πρόσβαση στον Πατέρα Ζευ, καθώς εργάζεται για την αγκυροβόληση του Θεϊκού Σχεδίου επί της Γης και είναι η δίδυμη φλόγα της θυγατέρας του Ζευ και της Θέμιδας, Δίκης - Αστραία.

ΟΡΦΕΩΣ - ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ

"Ο κάθε Άνθρωπος είναι ένας ήρωας - Αργοναύτης...."

«Ω εσείς που μέσα σας κυλάει αίμα της γενιάς των Μινύων ηρώων, εμπρός, κάτω από τα δυνατά στέρνα σφίξτε τώρα όλοι μαζί τα σχοινιά. Στηρίξτε τα πέλματα στη γη και τεντώστε πόδια και σώμα, σπρώχνοντας χαρούμενοι το καράβι στα γαλανά κύματα.

Και συ, ω Αργώ, φτιαγμένη από πεύκα και δρυς, την φωνή μου άκου, όπως και παλιότερα άκουγες, όταν στους δασωμένους λόφους μάγευα τα δέντρα και τα απόκρημνα βράχια, που κατέβαιναν κυλώντας προς εμένα αφήνοντας πίσω τα ψηλά βουνά.

Σπεύσε ξανά στους δρόμους της παρθένας θάλασσας για να φθάσεις γρήγορα, πειθόμενη στην δική μου κιθάρα και θεϊκή φωνή».